Bijzondere vracht van een strandganger laat stiekeme toeschouwer tegen de tranen vechten.

Iedereen die al eens op vakantie is geweest in Spanje of Italië weet hoe warm de zomers daar kunnen zijn. De temperaturen doen iedereen puffen, maar vooral voor senioren kan de hitte snel gevaarlijk worden. Des te meer verrast was Enrico Galletti, een Italiaanse fotograaf en blogger, toen hij op het strand een oudere man opmerkte die zijn in een rolstoel zittende vrouw door het zand sleepte – gewoon zodat ze van de zee en de frisse zeebries zou kunnen genieten.

Nadat Enrico de foto van het stel deelde, verspreidde het verhaal zich als een lopend vuurtje over het internet. Dit waren de begeleidende woorden:

“De parking was op drie kilometer van het strand gelegen. Tot het blauwe, kristalheldere water. Maar dat weerhield hem er niet van haar door het zand van een van de mooiste, maar ook meest afgelegen stranden van Sardinië te trekken. Het maakte hem niets uit dat de temperatuur 39 graden aanduidde. Hij was alleen maar beschermd door een strooien hoed en veegde liefdevol de zweetparels van het gezicht van zijn verlamde vrouw. Het was een drie kilometer lange mars door de broeiende hitte, tot hij met zijn vrouw eindelijk op zijn bestemming was aangekomen.

Alle mensen op het strand zagen hoe deze 70-jarige man over het hete zand naar beneden ging. Zijn aanwezigheid maakte me duidelijk dat ik mezelf gelukkig moet prijzen dat ik twee goed werkende benen heb. Ik vroeg hem of hij hulp nodig had. “Maak je geen zorgen”, aldus de man. “Ik ben het al gewoon.” “Wat gewend?”, vroeg ik mezelf af toen drie van ons hem een handje wilde helpen.

Deze man – wiens naam ik niet zal noemen – liet ons verstaan dat hij perfect kan omgaan met de beperking van zijn vrouw. Voor hem is zij nog altijd het zongebruinde meisje waarop hij meer dan 30 jaar geleden verliefd werd. Nu zit ze in een rolstoel maar het lachen is haar niet vergaan. Het is al even indrukwekkend als eerlijk: “In goede en slechte tijden”, schoot me door het hoofd. “In gezondheid en ziekte.” We duwden de rolstoel steeds verder. Ik zei niets. Als we hem vroegen of hij even wilde pauzeren, zei hij: “Neen dank je, jullie hebben al teveel gedaan voor ons.” Er verschenen nog enkele zweetparels op zijn gezicht. “Ik zal ze nooit alleen laten.” En daarom nam hij haar ook niet mee naar het eerste het beste strand. Hij bracht haar niet naar het strand dat vlak naast de parking lag. Hij bracht haar naar het beste strand. De twee hebben de helft van hun leven samen doorgebracht. Voor hem maakte het niet uit dat het strand zelfs in 2017 nog geen geasfalteerde toegangsweg had. Het spijt me dat ik deze foto zomaar publiceerde, maar sommige beelden vertellen verhalen die het waard zijn om gehoord te worden.

Lido_degliAngeli_02

De vrouw dankte ons met een glimlach. Ze vond ons interessant. Op het einde lachten ze beiden. Ontroerd bedankte ik ook hen. We namen afscheid en ik legde me terug onder m’n strandparaplu en zij gingen op de lange terugweg. Weer de berg op naar de parking. Ik was nog een beetje overstuur en hoopte hen ooit nog eens terug te zien. Maar wellicht is dat niet nodig. Neen, het was werkelijk niet nodig. De stilte die achterbleef, zei meer dan duizend woorden. En toen had alles weer zin. Het was liefde, echte liefde.”

DEEL dit met je vrienden!

Bron en afbeeldingen: Facebook