De dokters amputeerden haar vingers, benen en neus. Als ze haar de reden meedelen, komt ze compleet uit de lucht gevallen.

Enkele maanden geleden werkte de 40-jarige Leonor Harris Moya nog als kunstlerares in een klein schooltje in Puerto Williams, een dorpje in het zuiden van Chili. Maar op een dag veranderde alles. Ze moest de hele nacht braken, had het ijskoud en voelde zich de volgende ochtend zo zwak dat ze naar het ziekenhuis gebracht moest worden. Kort daarop viel ze in een drie maanden durende coma.

De dokters hadden lange tijd niet de minste verklaring voor deze bizarre symptomen. Ze dachten eerst aan een hersenvliesontsteking, maar ontdekken dan iets bizar: Leonor heeft geen milt.

Met deze kennis in het achterhoofd konden de dokters eindelijk een diagnose stellen: Leonor had wellicht een pneumokokkeninfectie opgelopen. Zonder milt was haar immuunsysteem echter zo verzwakt dat de infectie zich ongestoord kon uitbreiden. Het weefsel in haar ledematen begon daardoor af te sterven.

De toestand van Leonor verslechterde zienderogen. Om een bloedvergiftiging te voorkomen en haar leven te redden, namen de dokters een drastische beslissing: ze amputeerden haar vingers, benen en neus.

Toen ze uit haar coma ontwaakte, had Leonor een vreemd gevoel: “Ik dacht meteen dat ze iets geamputeerd hadden. Ik voelde het. Maar ik wist niet dat het mijn benen waren. Ik had geen idee. Ik voelde helemaal niets. Ik ontdekte het pas toen mijn arts me onderzocht en het deken wegtrok om m’n littekens te bekijken. Toen wist ik dat ik geen benen meer had. Dat was met voorsprong het ergste”, herinnert Leonor zich.

Na de shock moest Leonor leren om haar nieuwe lichaam te aanvaarden. Maar een vraag bleef haar achtervolgen: Waarom had ze geen milt? Uit onderzoek bleek dat haar orgaan jaren eerder bij een operatie verwijderd werd. De toenmalige dokters hadden het niet nodig gevonden om Leonor daarvan in te lichten.

Ook al zal ze haar beroep wellicht nooit meer kunnen uitoefenen, toch wil Leonor haar passie voor kunst niet opgeven. Op het internet verkoopt ze ondertussen zelfgemaakt speelgoed, waarmee ze onder andere haar behandeling financiert. Bovendien heeft ze een rechtszaak ingespannen tegen het ziekenhuis dat haar milt zonder haar medeweten verwijderde.

Ondanks alles geeft Leonor de hoop niet op. Ze blijft optimistisch en is hoopvol dat ze ooit weer een min of meer normaal leven zal kunnen leiden. “Wanneer je zoiets vreselijk meegemaakt en overleefd hebt, dan heb je nog een opdracht op deze wereld. Stap voor stap ontdekte ik wat me nog te doen staat en waarom ik nog leef.”

Een ding is zeker: Met haar kracht en levenswil ligt de hele wereld voor haar open. Ze bewijst dat men nooit mag opgeven, ongeacht welke tegenslag je ook meemaakt. In plaats van in het verleden te leven, blikt ze hoopvol de toekomst tegemoet!

DEEL dit met je vrienden!

Bron en afbeeldingen: PrensaAntártica en YouTube