Pastoor neemt een vreemde baby mee naar huis. Als zijn vrouw naar beneden kijkt ziet ze het ondenkbare…

Een tijd geleden verliet een man genaamd Mark de kerk van Pasco County in Florida en deed buiten het gebouw een schokkende ontdekking. Hij stond plots tegenover twee jongen jongens. Ze waren vuil, alleen gekleed in luiers en zaten op een berg afval.

wees

Bleek dat de jongens broers waren. Een is 7 maanden oud en de andere 2 jaar. Hun familie was dakloos en ze leefden in een tent in de bossen. Pastoor Ronnie Stewart en zijn vrouw Krystal van de Refuge Church hoorden van de kinderen en realiseerden zich dat ze tot dezelfde familie behoorden die regelmatig in de soepkeuken van de kerk kwamen eten. “Onze harten braken toen ’s avonds de onweerswolken zich samenpakten” schrijft Krystal. “We begonnen ons voor te stellen dat de jongens daarbuiten waren, terwijl wij ons klaarmaakten om naar ons warm en droog huisje te gaan.”

Hoewel ze al drie kinderen hadden, wisten ze dat ze de jongens niet zomaar aan hun lot konden overlaten. Ze overtuigden de ouders dat zij voor de jongens zouden mogen zorgen die nacht en hen een warm badje en te eten te geven. Die nacht besefte Krystal pas hoe erg het was want de kinderen zaten helemaal onder de insectenbeten en de huid onder hun voeten viel er letterlijk af.

De volgende zondag waren Ronnie en Krystal onderweg naar de kerk toen ze door de ouders van de jongens benaderd werden. Ze hadden een verbluffende vraag voor Ronnie en Krystal en het antwoord zou hun leven voorgoed veranderen.

Scrol naar beneden om te ontdekken wat er gebeurde in de eigen woorden van Krystal …

wees1

“Mmmm, ze zeiden ja …”

Mijn hart stopte toen ik de woorden van mijn man hoorde. Ik sloot mijn ogen en bad voor moed want ik wist dat onze levens drastische zouden veranderen. Als pastoors hebben we altijd geprobeerd om mensen zo goed mogelijk te helpen, maar dit was wel van een heel andere orde. Het was groter dan onszelf en dat wisten we.

Laten we even teruggaan naar het begin. We richtten een kerk op genaamde Refuge in Pasco County, Florida, welke gemeente toevallig een grote populatie daklozen kent. We wisten dat de wijk het moeilijk had, dus vlogen we erin en begonnen te helpen daar waar we konden. We werkten samen met Metropolitan Ministries om tweemaal per week (dinsdag en zaterdag) warme maaltijden op te dienen. Zo gaven we 500 mensen per week te eten en boden ook gratis kledij en toiletspulletjes aan.”

wees2

“Op vrijdag 6 november waren we de hele dag aan het werk in de kerk en ik merkte dat er kleine peuter door de glazen deur naar ons aan het staren was. Zijn jonge broer lag naast hem gedurende 10 lange uren. Ik herkende ouders, ze kwamen al enkele weken naar het voedselprogramma in onze kerk. De familie, samen met een man, kampeerden eigenlijk de hele dag in de buurt van de kerk. Het was overduidelijk dat de kinderen behoeftig waren en we wisten dat het onze taak was om ze te helpen.

Onze harten braken toen we ’s nachts de donderwolken hoorden. We begonnen ons voorstellen hoe het daarbuiten moest zijn, terwijl wij ons klaarmaakten om naar ons warme huisje te trekken.”

wees3

“Ik vroeg mijn man. Aangezien de ouders high zijn en naar een opvangcentrum weigeren te gaan, zouden we kunnen vragen of we de baby’s mee naar huis mogen nemen voor een warm bad en wat eten?”

“Mmmm … ze zeiden ja” waren de volgende woorden die ik hoorde.

Zonder aarzeling trokken ze de peuter een oude blauwwitte polo aan die ze van de kerk hadden gekregen en zetten de baby in de autozetel. Ik vroeg de ouders wat de namen van de baby’s waren, want ik realiseerde me plots dat ik niet wist hoe ze noemden. Binnen de 5 minuten nadat we in de auto zaten begon het te regenen en ik keek in de achteruitkijkspiegel en was overweldigd door het feit dat God deze jongens via ons onderdak had geboden.

Nadat we ze terug naar hun ouders brachten op zaterdag baden we dat God de jongens in bescherming zou nemen en hen het nodige onderdak zou geven (er niet van uitgaande dat dit bij ons zou zijn).”

wees4

“Toen we op zondagochtend de kerk verlieten werden we opnieuw door de ouders benaderd met een sociale werker in hun kielzog. Ze vertelden ons dat de sociale werker na onderzoek had besloten om de kinderen onmiddellijk bij hen weg te nemen (Gelet op de privacy van de jongens zal ik niet in detail treden).

De ouders vroegen of we ze tijdelijk zouden willen opvangen om te vermijden dat ze in pleegzorg terecht zouden komen en ze hadden onmiddellijk een antwoord nodig. Dat was 5 maanden geleden en dat was zo onverwacht, maar het is ondertussen wel een echte zegen voor ons gezin geworden.”

wees5

“Nu werden we geconfronteerd met de beslissing om de jongens te adopteren of ze in pleegzorg te plaatsen. We zijn ervan overtuigd dat God ze voor een reden bij ons plaatste en dat we van hen als onze eigen kinderen moeten houden. We kunnen het gevoel voor humor van God niet negeren: mijn echtgenoot moet altijd lachen wanneer we terugdenken aan het gesprek dat we hadden de dag voor we de jongens ontmoetten. Ik was zes weken gerecupereerd van een vroege kankerdiagnose en zei tegen mijn man: wel voor ons geen kinderen meer.

De documenten zijn ondertussen getekend en we ronden het adoptieproces nu af en dan zullen de jongens officieel deel van ons gezin uitmaken.”

wees6

“Bedankt iedereen voor de gebeden en de steun. Omdat we geen pleegouders zijn ontvangen we geen steun van de overheid. Voor diegenen die met een donatiecampagne voor ons begonnen, nogmaals hartelijk dank. Jullie zullen voor altijd van ons wonderlijke gezinnetje deel uitmaken.

Hoewel de jongens nu onder onze hoede werden geplaatst, heeft het aan advocaten e.d.m. toch ongeveer 10.000 dollar gekost.

Onze gebeden zijn dat anderen door ons verhaal geïnspireerd zouden worden en ons voorbeeld zouden volgen.”

Dit is echt een fantastisch verhaal. Het moet het lot geweest zijn die deze twee jongens in het leven van Ronnie en Krystal bracht. DEEL dit verhaal met je vrienden en familie op Facebook!

https://youtu.be/BxnSwNyh6jc