Toen hij deze hond uit het asiel haalde, merkte hij niets. Dan maakt hij een schokkende ontdekking. Waarom doen mensen ZOIETS?

Op een blog van een dierenvriend dook onlangs deze brief op. Het is gericht aan de onbekende eigenaar van een hond die in het dierenasiel werd aangeboden om te laten inslapen. Hier de integrale weergave in het Nederlands:

Je kent me niet en voor jouw bestwil is dat meer beter ook en bid dat je nooit de pech hebt om me te leren kennen.

Hoe ik weet wie je bent? Omdat de mensen van Animal Control me het inschrijvingsformulier van Cocoa gaven. Je weet wel, datgene dat jij invulde. Datgene dat zei dat Cocoa 12 jaar oud was en dat je haar alle jaren had gehad. Datgene dat zei dat je naar een huisdiervrij appartement ging verhuizen en dat je je twaalfjarige trouwe gezelschap niet kon meenemen. Je weet wel, datgene dat zei dat ze een “lieve oude dame” was – een prachtige gezel. Datgene dat zei dat je maar beperkte middelen had.

Het zit zo. Ik besliste om je naam hier niet te publiceren, maar je weet wie je bent. Ik zou je heel wat benamingen kunnen geven, waarvan je er geen enkele zal bevallen. Toen ik Cocoa’s foto op de Animal Control website zag – toen ik die schattebout zag en de beschrijving las dat haar baasjes haar na twaalf jaar wegdeden – brak mijn hart.

Ik heb ooit een hond gehad die in de problemen kwam toen hij een kind in het achterste beet omdat het aan zijn oren had getrokken. Toen de stad mijn hond 48 in quarantaine plaatste, was ik bereid om mijn huis te verlaten, de school, alles wat me lief was, behalve mijn hond. Ik zou net als Thelma en Louise de stad uitvluchten. Dat was geen spelletje. Want zo ben ik nu eenmaal. Geen hond die achterblijft.

Dus wanneer ik de foto van Cocoa zag, kon ik niet begrijpen waarom iemand een familielid zou dumpen. En ik raakte helemaal doordrongen van mijn medeleven voor de hond, in die mate dat ik besliste om haar te adopteren.

hond

Handelen met overgave, zonder spijt. Dat is mijn moto.

Toen ik Cocoa adopteerde had ik rode ogen en een sinusinfectie. Ik was zo ziek, maar toch ging om haar, omdat ik bang was dat de hond angstig was en dat ze zou geëuthanaseerd worden. Ik was bezorgd dat ze alleen was en bang dat ze overal naar haar familie zou zoeken. Ik kon de gedachte niet verdragen – en ze was geeneens mijn hond.

Ik nam twee dagen antibiotica en realiseerde me dat Cocoa misschien al dood zou zijn. Iets vertelt me dat Cocoa niet incontinent werd in de week dat jij haar bij het asiel achterliet en de dag dat ik haar oppikte.

Het duurde enkele weken, maar met de juiste dosis medicijnen hebben we haar incontinentie onder controle gekregen. Ik was blij, Cocoa was blij en het huis was terug opgeruimd en netjes.

Maar dat duurde niet lang. Enkele weken later kreeg ze last van acute pancreatitis. Dit betekent dat ze antibiotica en speciale voeding nodig had, voedsel dat me 2.25 dollar per blik kost en ze eet gemakkelijk twee blikken per dag. Maar dat was nog niet het ergste van mijn bezoekje aan de dokter. Je weet wellicht wat ik nu ga zeggen? Over de tumors?

Ze konden niet zeker zeggen of de tumors de pancreatitis veroorzaakten, dus besloten we om de kat uit de boom te kijken.

En ik ben er stilaan zeker van dat jij je familielid afdankte omdat je wist dat ze ziek was. Je wist dat ze kanker had en je kon het je niet veroorloven om haar te verzorgen of haar te helpen. Wat me nog het meest schokt is dat je zelfs niet 20 minuutjes langer kon rijden om ze achter te laten bij de Humane Society, waar ze honden niet doden. Of haar gewoon naar je eigen dierenarts te nemen om ze daar op een humane manier te laten inslapen.

Dus elke week moest ik dure voeding voor Cocoa kopen, het familielid dat jij zomaar dumpte. De hond die je had achtergelaten. En elke week zou ik haar “oude dame pipi pillen” kopen. Ik ondervond dat XL luiers voor peuters het beste werkten wanneer ik er een gat voor haar staart in maakte.

En we wachtten.

Ondertussen trokken we de bergen in. Ze viel van een kleine helling, ze zag een hert. Ze had zoveel plezier. Ze speelde met mijn andere honden nadat ze gegeten had. Dat gebeurde zo elke nacht. Ze was zo schattig. Mijn jongens hielden van haar en aanvaardden haar, net zoals ze elk droevig verhaal aanvaarden dat bij mij over de vloer komt. Ze mocht elke avond zelfs in de hangmat als ze dat wilde.

Zondagochtend laat ik alle honden zelfs bij mij in bed rusten. Cocoa hield erg veel van die ochtenden. Ze hield ervan om betrokken te zijn. Soms zaten we daar met drie honden en twee katten. Ze hield ervan.

Maar na een tijdje waren de tumoren nog altijd daar. En een operatie was geen optie.

Deze week begon de buik van Cocoa helemaal op te zwellen. Ik hoopt dat het terug zou krimpen, maar dat gebeurde niet. Gisteren gingen we voor een scan maar de massa was te groot geworden, haar buik te vol en de vloeistof zo overvloedig dat we zelfs haar organen niet meer konden zien. We konden de vloeistof laten verwijderen, maar dat was maar een pleister op een houten been. Dit zou niet weggaan. En ik wilde niet dat Cocoa haar laatste dagen zo zou moeten doorbrengen na weer eens een zoveelste ongeluk in huis. Zie je, dat is het verschil tussen ons beiden. Ik maakte me zorgen over hoe Cocoa zich voelde. Ik kon in haar ogen zien en de stress zien als ze een ongelukje had gehad.

Dus kozen we niet voor de medicijnen. Ik nam haar mee naar huis en wilde haar nog een paar goede laatste weken bezorgen. Ik zou haar verwennen en haar als een grote dame doen voelen.

Maar zou liep het niet. Bleek dat dit de laatste dag van Cocoa was.

Het zit zo. In plaats van te sterven in een koud gebouw met mensen die geen moer geven over wat er wel of niet met haar gebeurt, stierf ze in mijn armen. Ik hield het hoofdje van jouw hond in mijn armen en ik fluisterde haar toe toen ze weggleed. Ik vertelde haar wat voor een prachtige meid ze was. Ik vertelde haar hoeveel ik van haar hield toen ik haar net boven haar oogjes streelde.

Ik zorgde ervoor dat ze wist dat er iemand van haar hield. Ik zorgde ervoor dat mijn gezicht het laatste was dat ze zag, en mijn stem het laatste was dat ze hoorde.

Je vraagt je misschien af waarom ik je dit allemaal vertel. Je vraagt je misschien af of ik gewoon wilde dat je zou weten of Cocoa oké was.

Ik wil je van die gedachte afhelpen. Ik schrijf je deze brief om te zeggen wat voor een stuk stront je wel bent. Als je deze brief ooit leest, weet dan dat ik en vele dierenvrienden over de hele wereld vinden dat jij het laagste van het laagste bent. Je dumpt geen 12-jarige lieve oude dame – een wonderlijke gezel – in een asiel waar ze haar inslapen. Je hebt haar nooit een eerlijke kans gegeven.

Ze had geluk dat ik die dag haar foto zag, want laat me je vertellen, dieren gaan voor mij boven alles.

En alle mensen die dit lezen en Cocoa gekend hebben, aan al haar vrienden over de hele wereld, dit is hoe het verhaal eindigt.”

Deze woorden zijn zo echt en gaan recht door het hart. Hoe kan je zo je verantwoordelijkheid ontlopen. Ik ben zelfs nog een beetje overstuur van dit verhaal. DEEL deze brief met iedereen die je kent en bewijs deze trouwe viervoeter nog een laatste eer!