Ze staat aan de kassa wanneer de NACHTMERRIE toeslaat. Wat ze dan zegt, kruipt echter onder de huid! WAUW!

Uit het dagboek van een moeder met een kind dat aan het downsyndroom lijdt. Haar woorden komen recht uit het hart en moeten er echt uit:

kassa1

Soms vergeet ik gewoon dat onze zoon aan het syndroom van Down lijdt. Zijn kleine driftbuien, die zo typisch zijn voor een 2-jarige, zijn ondeugende grijns wanneer hij iets verkeerd heeft gedaan en als hij weer eens een halsbrekende toer uithaalt – dat alles doet mij zijn “probleem” steeds weer vergeten. Gabe heeft een zuiver en liefdevol hart, maar kan ook koppig zijn als een steenezel. Maar het belangrijkste zijn de mooie momenten. Wanneer zijn zus weer eens een dramatisch moment heeft, rent hij meteen naar haar toe om haar te kunnen troosten. Of hij klimt op je schoot en steekt zijn pink omhoog tot tegen je wang gewoon om te zeggen “Ik hou van je!”

Ja, hij kan ook de Koning van de Chaos zijn. Dan trekt hij alle laden open en gooit hij alles wat hij vindt gewoon op de grond. En als je hem daar dan mee confronteert, trekt hij de schouders op en zegt bedeesd “Sorry”. Soms helpt hij mee opruimen maar achter de rug is hij dan weer opnieuw rommel aan het maken. Hij houdt van muziek. Zodra er op de radio een hit wordt gespeeld, begint hij enthousiast te dansen. 

Soms vergeet ik alles. Als ik naar hem kijk zie ik geen downsyndroom. Ik zie mijn zoon als een geschenk, het kleine broertje van Abi en een zoete, ietwat eigenwijze maar prachtige jongen. En als ik het vergeten ben, doet het me pijn als iemand het nodig vindt om me er weer aan te doen denken. Zoals onlangs aan de kassa van de supermarkt. “Misschien heeft ze het wel gewoon gewild? Ondertussen bestaan daar toch testen voor als ik het goed gehoord heb? Niet? Mijn boodschappen gingen over de band terwijl dit naar me gefluisterd werd: shock, pijn, afschuw en walging gingen er door mijn hoofd. Heel kort dacht ik eraan om haar bij de kraag te vatten en het wit uit haar ogen te schudden. Ze was wel dubbel zo zwaar als mij, maar ik zou het toch gemakkelijk gehaald hebben.

Maar ik kalmeerde verrassend snel. En ik herinnerde me een beter antwoord. Ik zette mijn vreemdste grijns op mijn gezicht en zei haar: “Nou daar zeg je wat! Het is zo zwaar, en eens ze er zijn, is het moeilijk om er vanaf te geraken. Maar ik heb het geprobeerd! Geloof me, meer dan eens!” De kassierster klapte de lade van de kassa dicht en keek me aan alsof ik de duivel was. Toen boog ik een beetje naar voren en fluisterde: “Dus je vindt het normaal dat ik een kind in mijn buik zou doden, maar daarna zou het een misdaad zijn? Voor mij maakt dat immers niet het minste verschil uit. Onder ons pastoorsdochters gezegd: Elke seconde van onze zwangerschap wisten we wat er mis was met ons kind. Hij is nu onze geliefde zoon en dat was hij al toen we het nieuws over zijn lot hoorden. En ik lig ’s nachts wakker dat men mijn kind ooit iets zou aandoen, zeker in een tijd waar kleingeestige mensen hem als wegwerp beschouwen. Wat een onzin!”

Misschien ben ik wel een millimeter te ver gegaan. Soms vergeet ik dat buitenstaanders geen correct beeld van mijn Gabe hebben. Dat zou anders kunnen zijn. Vele mensen hebben het beeld van het gehandicapte kind met het Downsyndroom in gedachten. Ze denken dan ‘dat hebben die arme ouders niet verdiend’ en ‘wat erg voor de zus.” Soms vergeet ik dit allemaal tot ik weer dat verdomde medelijden in de ogen van de mensen zie. Of die vervelende onwetende opmerkingen. Of het nu zachtjes gefluisterd wordt of gewoon in je gezicht gezegd wordt. Soms vergeet ik dat het niet HUN fout is. Ze weten gewoon niet beter!

En dan weet ik dat praten wonderen doet. En vooroordelen kan doen verdwijnen. En tolerantie wenkt. En dat de vrees een glimlach kan zijn!

Het is zo belangrijk om van je hart geen duistere grot te maken, maar een oase van licht. De woorden van deze vrouw moeten ons doen nadenken. Het is nooit te laat! DEEL deze belangrijke woorden van een moeder die voor haar zoon vecht!